ในโลกหลังกำแพงสูง “รอยสัก” ไม่ได้เป็นเพียงแค่ศิลปะบนเรือนร่าง แต่มันคือสัญลักษณ์ของประสบการณ์ บารมี และเรื่องราวชีวิตที่แลกมาด้วยความเจ็บปวด วันนี้เราจะพาทุกคนไปย้อนรอยเส้นทางชีวิตของ เอิร์น วัดใหญ่ และ หรั่ง พระนคร สองอดีตคนคุกที่กลายมาเป็นแรงบันดาลใจในการกลับตัวให้กับสังคม
รอยสักในคุก: ศิลปะที่สร้างโดยจิ๊กโก๋ เพื่อจิ๊กโก๋
รอยสักในเรือนจำยุคก่อนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่หาไม่ได้จากร้านสักทั่วไปโดยเฉพาะในยุคปี 2542 ที่เอิร์น วัดใหญ่ เข้าไปสัมผัสเป็นครั้งแรก:
- อุปกรณ์และหมึก: ในยุคแรกใช้การฝนหมึกจีนจนเขียวต่อมาเป็นยุคของหมึกปากกาล็อตติ้ง (Rotring) ผสมน้ำก๊อกเพื่อให้มีปริมาณเพียงพอ
- ความหมายและสัญลักษณ์: รอยสักสามารถบ่งบอกได้ว่าคุณมาจากเรือนจำไหน หรือสังกัดแก๊งใด เช่น สัญลักษณ์ของ “แก๊งโอรส” ที่ใครจะสักเลียนแบบมั่วๆ ไม่ได้
- บทลงโทษ: การสักในคุกผิดระเบียบอย่างร้ายแรง หากถูกจับได้ (เกม) จะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก เช่น การถูกตีจนหลังเป็นเต่า หรือถูกตัดสิทธิ์การเยี่ยม
“ปลาคราฟ 9 ตัว” ความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยในแดนประหาร
หนึ่งในลายสักที่เป็นเอกลักษณ์ของเอิร์น วัดใหญ่ คือ ปลาคราฟ 9 ตัวซึ่งมีที่มาจากคำแนะนำของตำรวจในห้องขังที่ว่าการสักปลาคราฟจะช่วยให้ชีวิตร่มเย็นและก้าวหน้าตามหลักฮวงจุ้ย แม้ในขณะนั้นเอิร์นจะบอกติดตลกว่า “ไปร้อนรุ่มอยู่ข้างใน” แต่สุดท้ายรอยสักเหล่านี้ก็กลายเป็นภาพจำและประสบการณ์ชีวิตที่เตือนสติเขามาจนถึงทุกวันนี้
จุดเจ็บที่สุดของรอยสัก: “หลืบปาก” และ “กางเกงใน”
สำหรับคนที่ผ่านการสักมาทั้งตัว เอิร์น วัดใหญ่ เผยว่าจุดที่เจ็บที่สุดไม่ใช่สีข้าง แต่คือรอยสัก “กางเกงใน” ที่ลากยาวเข้าไปถึงง่ามไข่และร่องก้น เขาเล่าถึงความทรมานที่เหมือนนั่งรถไฟเหาะ และความลำบากในการสักที่ต้องได้รับความร่วมมือจากเพื่อนช่วยดึงผิวให้ตึง
การกลับตัวและแรงบันดาลใจจากเด็กประถม
จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เอิร์น วัดใหญ่ เลิกเดินเส้นทางสายมืด คือการได้เป็นวิทยากรจิตอาสาในโรงเรียน เมื่อเขาเห็นเด็กๆ มาขอถ่ายรูปและขอลายเซ็นด้วยความชื่นชม ทำให้เขารู้สึกว่า “จะกลับไปเลวอีกไม่ได้แล้ว” เพราะต้องการเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเยาวชนว่าคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตได้เสมอ
ข้อคิดสำหรับวัยรุ่น “เดินแรง”
หรั่ง พระนคร และเอิร์น วัดใหญ่ ฝากข้อคิดเตือนใจถึงเยาวชนที่ชอบความรุนแรงหรือ “เดินแรง” ว่าสุดท้ายแล้ว “เดินแรงเท่ากับแกงหลวง” ซึ่งหมายถึงการต้องเข้าไปรับประทานอาหารในเรือนจำที่ไม่มีความอร่อยและสูญเสียอิสรภาพ คนที่ลำบากที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือครอบครัวและพ่อแม่ที่ต้องคอยมาดูแล
